Eén van de redenen dat dit onderwerp bij mij op de radar staat, is omdat ik zelf ervaring heb gehad met een burn-out. Een paar jaar geleden ontstonden bij mij de klachten: bij het uitvoeren van welke taak dan ook raakte ik in paniek en bleef ik ze maar vooruit schuiven. Mijn leven stond stil terwijl iedereen aan het rennen was, ik was de grip kwijt en voelde me machteloos. 

 

Als ik maar aan werk dacht, brak ik en tranen vloeiden als nooit tevoren. Dit stopte helaas niet bij werk, maar thuis kon ik ook even niet de mama en partner zijn die ik graag wilde zijn.

 

Vaak werkte ik ook in de avond door en op den duur begon ik dingen te vergeten en werd mijn planning een chaos.  Ik werd kortaf, had minder energie en mijn motivatie slonk. Na gesprekken met mijn huisarts en psycholoog en ook andere ervaringsdeskundigen ben ik er weer bovenop gekomen en uiteindelijk ben ik er sterker uitgekomen. 

 

Ik kan nu stop zeggen voordat het te laat is en heb geleerd ''nee'' te zeggen tegen opdrachten waarvan ik denk dat dit voor mij niet gaat werken. Ik doe de opdrachten waar ik energie van krijg en geniet elke dag van mijn werk, gezin en het leven.
Hierdoor heb ik inmiddels een persoonlijke radar voor burn-out gerelateerde klachten, en herken ik dit helaas ook vaak bij andere mensen. 

 

Mijn advies? Durf vragen stellen, luister en sta open voor je collega's.